به گزارش آوای تبریز، تورم افسارگسیخته، فشار اقتصادی و درخواستهای غیرضروری مدارس، باعث شده آغاز سال تحصیلی نه نشانی از «مهر» داشته باشد و نه رنگی از آرامش.
هزینههایی فراتر از توان خانوادهها
این روزها بازار لوازمالتحریر و پوشاک مدرسه به صحنهای از آشفتگی بدل شده است. خانوادهها برای تهیه سادهترین نیازهای تحصیلی فرزندان خود باید مبالغی خرج کنند که با درآمد ماهانهشان هیچ تناسبی ندارد. یک بسته دفتر یا یک کیف ساده که روزگاری بهراحتی در سبد خرید قرار میگرفت، حالا به آرزویی دستنیافتنی بدل شده است. بسیاری از والدین، با چشمانی نگران، ناچارند میان نیازهای اساسی خانه و تهیه ملزومات آموزشی فرزندانشان یکی را انتخاب کنند.
فشار مدارس برای خرید وسایل غیرضروری
نکته تلخ ماجرا آنجاست که برخی مدارس ــ بهویژه در مقاطع پیشدبستانی و پایه اول ابتدایی ــ با فهرستهای بلندبالا از والدین میخواهند وسایلی تهیه کنند که هیچ ضرورتی در آموزش ندارند. از انواع مقواها و ماژیکهای رنگی گرفته تا ابزارهایی که بیشتر جنبه تزئینی دارند تا آموزشی. این فشارها در شرایطی که خانوادهها حتی در تأمین نان شب خود گرفتارند، نمکی است بر زخم اقتصاد خسته آنها.
تبعیض آموزشی از همان روزهای نخست
این وضعیت، به شکاف عمیقتری در جامعه دامن میزند. کودکانی که والدینشان توان خرید همه وسایل و امکانات را دارند، از همان ابتدا در نگاه معلمان و همکلاسیها جایگاه متفاوتی پیدا میکنند؛ و آنهایی که ناچارند با کمترینها سر کنند، با برچسب «کمبود» و «نداشتن» به حاشیه رانده میشوند. تبعیضی که از همان سالهای ابتدایی تحصیل ریشه میگیرد، بعدها به بیاعتمادی و سرخوردگی اجتماعی تبدیل خواهد شد.
فراموشی رسالت اصلی آموزش
رسالت مدرسه باید آموزش، پرورش و رشد شخصیت کودکان باشد، نه تحمیل هزینههای سنگین بر دوش خانوادهها. وقتی خانوادهای توان خرید یک جعبه مداد رنگی گرانقیمت را ندارد، کودک آن خانه احساس شرمندگی میکند؛ و این درست در نقطه مقابل فلسفه آموزش و پرورش است که باید تکیهگاه امنیت روانی و اجتماعی باشد.
ضرورت ورود جدی نهادهای نظارتی
در چنین شرایطی، انتظار میرود آموزش و پرورش و نهادهای نظارتی به جای چشمپوشی، با جدیت بیشتری وارد عمل شوند. مدارس باید موظف شوند تنها وسایلی را از والدین بخواهند که واقعاً در فرآیند آموزشی ضروری هستند. همچنین لازم است دولت با سیاستهای حمایتی مانند توزیع بستههای آموزشی رایگان یا یارانههای ویژه، بخشی از این فشار کمرشکن را از دوش خانوادهها بردارد.
بازگشت «مهر» به مهرماه
اگر قرار است مدرسه همچنان جایگاه امید، رشد و یادگیری باشد، باید فضای آن از حرص اقتصادی و فشار مالی پاک شود. بازگشایی مدارس نباید آغاز فصل نگرانی برای والدین باشد. کودکان باید با لبخند و آرامش به کلاس درس بروند، نه با حسرت وسایلی که خانواده توان خریدشان را ندارد.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید به این پرسش جدی پاسخ داد: آیا آموزش در کشور ما هنوز رسالتی انسانی و اجتماعی دارد یا به بازاری پرهیاهو برای فروش اجناس غیرضروری تبدیل شده است؟
مهرماه اگر قرار است واقعاً ماه مهربانی باشد، باید از همین حالا به خانوادههای تحت فشار اقتصادی دست یاری داد و صدای آنان را شنید. در غیر این صورت، بازگشایی مدارس بهجای نوید آیندهای روشن، تنها یادآور زخمهای عمیق فقر و نابرابری خواهد بود
ثبت دیدگاه