امروز ۲۹۰ مگاوات برق جدید وارد شبکه سراسری شد
یک استاد دانشگاه: سالمند بودن فقط به سن شناسنامهای محدود نیست
تحقق ۹۳ درصدی بودجه منطقه ۷ تبریز؛ شتاب توسعه و عمران شهری
مدیرکل حفاظت محیطزیست آذربایجانشرقی: وضعیت دریاچه ارومیه نشانهای از مشکلات بزرگتر است
۳۰ پروژه عمرانی با ۶ هزار میلیارد تومان اعتبار در تبریز به بهره برداری می رسد
اتصال مسیر مواصلاتی شهرک خاوران به میدان بسیج با اتمام پروژه تقاطع غیرهمسطح سردار خرم
تحقق ۱۲۲ درصدی بودجه منطقه ۳ در پنج ماه نخست سال
ساماندهی مسیر اتصال قراملک به اتوبان شهید باکری
در دل تبریز، شهری که آوازه مهماننوازی و نیکوکاری مردمانش از دیرباز زبانزد بوده است، شب یلدا تنها بهانهای برای دورهمیهای خانوادگی نیست، بلکه میدانی برای نمایش اوج همدلی و سخاوت است.
مرکز مدیریت بیماریهای واگیر وزارت بهداشت درباره آخرین وضعیت بیماریهای تنفسی حاد در هفته آخر آذر اعلام کرد که بیماران سرپایی و بستری مبتلا به آنفلوآنزا، کاهش یافته است اما در عین حال هوای سرد و دورهمیهای شب یلدا ممکن است بر روند بیماری تاثیر بگذارد.
نور شمعها بر صفحه حافظ میافتد، صدای خنده کودکان با قصههای پدربزرگ و مادربزرگ درمیآمیزد و بوی انار و هندوانه، فضای خانه را عطرآگین میکند. یلدا بازمیگردد تا بار دیگر پیوند نسلها را در آغوش گرم سنت استوارتر کند.
سن و سال که از آدم میگذرد، گاهی حسرت گذشته را با خود میآورد. از سنتهای دهههای گذشته، زیبایی و جذابیتهای آنها میگویند، اما برای نسلهای جدید جذابیتی ندارد نه دورهمیها، نه جشنها و حتی مراسم همدردی و غم. نسل جوان گویی حوصله شنیدن نصیحتهای بزرگترها را هم ندارد، چه برسد به داستان.
صلهرحم یک شعار نیست؛ یک تمرین روزمره برای انسان ماندن است. تمرینی که اگر فراموش شود، انسانیت خودمان کمرنگ میشود.
شب یلدا، اگرچه بلندترین شب سال است، اما میتواند کوتاهترین فاصله میان دلها باشد؛ به شرط آنکه نامش را خرج لایک و معنایش را قربانی نمایش نکنیم.
خانواده و فامیل، قدیمیترین و مقاومترین شبکه اجتماعی بدون اینترنت جهان است؛ جایی که لایک و فالو جای خود را به تجربه و حمایت بیریا میدهد.
کارشان اعیانی نیست، تشریفات ندارد، تجملات نمی گیرد اما در دل ها جا باز می کند برای ارتباط و صله رحم و همین بسیجیان جهادگر را در روزهای پایانی و سرد آذرماه دلگرم می کند
یلدا در فرهنگ ایرانی فقط بلندترین شب سال نیست؛ لحظهای نمادین است که انسان ایرانی، در مواجهه با تاریکی، به جای هراس، به فهم، همدلی و امید پناه میبرد.
یک قاب شیشهای کوچک و جادویی حالا بزرگترین مانع ارتباطات و پیوندهای خانوادگیهایمان شده است. این مهمان ناخوانده و دائمی با حضور خود گرمای گفتوگوها را دزدیده و انگار یک لایه شیشه نامرئی بین آدمها انداخته است.